Kieslowski üzerine

Kieslowski izlerken çoğu kez sıkılırım, kendimi dışarıdan fularımla görürüm

Fakat bir yüze yakın çekim ya da bir diyaloguyla beni alır, hayatımı bir sanat eserine dönüştürür

Hiçbir filmde karakterlere bu kadar şefkat besleyemem

Hiçbir filmde kendime bu kadar şefkat besleyemem

Kendime acırım çok ama bir o kadar da yaşama çabamı takdir ederim

Neredeyse her gün bıçak sırtı misali ikilemlerin ortasında yürümeye çalıştığımı görürüm

Hayatımdaki insanlar Kieslowskininki kadar buhardan onunkiler kadar elimle dağıtabileceğim, içime çekebileceğim kadar naif değiller

Belki de o yüzden sıkılırım izlerken bu evreni

Fakat sonunda öyle bir tat bırakır ki

ne zamandan etrafımdan sıkılsam yine kendimi Kieslowskinin kapı eşiğinde bulurum